"ബേം ബേം കീ കീ ബൂം ബൂം.."
ഇത് വായിച്ചിട്ടെന്ത് തോന്നുന്നു?
പേടിക്കേണ്ട,തലശ്ശേരി-മാഹി ഭാഗങ്ങളില്‍ സാധാരണയായി കേട്ട് വരാറുള്ള ഒരു സംഭാഷണ ശകലമാണിത്.
വേഗം വേഗം ഇറങ്ങ് അല്ലെങ്കില്‍ വീഴും എന്നാണു ഇതിന്റെ വിവക്ഷ.
ഇങ്ങിനെ കാസര്‍കോട്‌ മുതല്‍ കന്യാകുമാരി വരെയുള്ള ഭാഗങ്ങളിലെ നാടന്‍ ഭാഷ എടുത്തു നോക്കിയാല്‍ ചിരിക്കാനും ചിന്തിക്കാനുമുള്ള വകുപ്പുകള്‍ ഏറെ കാണാം.
'എണേ' എന്ന വിളി തലശ്ശേരി മാഹി പ്രദേശത്ത് മാത്രമുള്ളതാണെങ്കിലും എം.മുകുന്ദന്റെ നോവലുകളില്‍ കൂടി അത് കേരളമാകെ കേട്ടിരിക്കുന്നു.
ഞങ്ങള്‍ ആരെയെങ്കിലും എണേ എന്ന് വിളിക്കുന്നുണ്ടെങ്കില്‍ അതിനര്‍ത്ഥം അവരോടു ഒരിത്തിരി സ്നേഹം ഒരിത്തിരി സ്വാതന്ത്ര്യം ഒക്കെ കൂടുതലുണ്ട് എന്നാണ്.
തിരുവനന്തപുരത്തുകാര്‍ പെണ്‍കുട്ടിയെ മോനെ എന്നും,ഒറ്റക്കിരിക്കുന്ന കുട്ടിയെ നോക്കി 'വാടാ മക്കളെ' എന്നുമൊക്കെ വിളിക്കുന്നത്‌ കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ കണ്ണൂര്‍ ജില്ലക്കാര്‍ പൊട്ടിച്ചിരിക്കും..
സുരാജ് വെഞ്ഞാറമൂടിന്റെ രസികന്‍ വര്‍ത്താനം തന്നെ അതിനൊരുദാഹരണം ആണല്ലോ.
എന്‍റെ ഇക്കാക്ക കുട്ടിയായിരുന്ന സമയത്ത്,വീട്ടില്‍ വന്ന കൊയിലാണ്ടിക്കാരനായ ഒരു ബന്ധു "അന്റെ ബാപ്പാന്റെ പെരെന്താന്നു"(നിന്റെ ബാപ്പാന്റെ) ചോദിച്ചപ്പോള്‍ " "ഇങ്ങളെ ബാപ്പാന്റെ പേര് അനക്കറീല"(നിങ്ങളെ ബാപ്പാന്റെ പേര് എനിക്കറിയില്ല) എന്ന് നിഷ്കളങ്കമായി മറുപടി കൊടുത്തു!
ദേശം മാറുമ്പോള്‍ ഉള്ള ഭാഷയുടെ ഒരു കളി..
ഞങ്ങള്‍ വടക്കരുടെ "കച്ചറ ചാടല്‍" കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ തെക്കര്‍ പരിഹസിക്കും.കാരണം അവര്‍ക്ക് ചാട്ടം jumping മാത്രമാണ്..
ഇങ്ങനെ എന്തെല്ലാം രസകരമായ കാര്യങ്ങള്‍..
മുസ്ലിംകള്‍ക്കിടയില്‍ ഉപ്പാന്റെ പെങ്ങള്‍ കോഴിക്കോട്ടുകാര്‍ക്ക് 'അമ്മായിയും',ഞങ്ങള്‍ക്ക് 'ഉപ്പീത്തയും',കണ്ണൂര്‍ക്കാര്‍ക്ക് 'പെറ്റാച്ചയും' ആണ്‌.ഇപ്പോള്‍ ചില പരിഷ്ക്കാരിപ്പെങ്കുട്ടികള്‍ "ഭാഭി' 'ദീദി'
bua ഇങ്ങനെയുള്ള ഹിന്ദി വാക്കുകള്‍ കൊണ്ട് വന്നിട്ടുണ്ട്.
എന്‍റെ ആങ്ങളയുടെ മകള്‍ 'ഹലോ ബുആജീ' എന്ന് സ്ക്രാപ്പ് അയച്ചത് കണ്ടപ്പോള്‍ സ്വകാര്യമായി ഞാനും അതാസ്വദിക്കുകയാണ്!!
ഞാന്‍ കാണാത്ത നാട്ടുകാരുടെ കേള്‍ക്കാത്ത പ്രയോഗങ്ങള്‍ ബൂലോകത്ത് നിന്നും കേള്‍ക്കാനാഗ്രഹമുണ്ട്.
സര്‍വോപരി എല്ലാ ഭാഷാപ്രയോഗങ്ങളുടെയും ഒരു ജുഗല്‍ബന്ധിയല്ലേ നമ്മുടെ ഈ ബൂലോകം?
Wednesday, October 20, 2010
Sunday, October 3, 2010
ഒരു വട്ടം കൂടിയാ...
ആമുഖമായി ഒരു കാര്യം പറയട്ടെ,ബ്ലോഗിങ്ങ് തുടങ്ങിയ ആദ്യനാളുകളില്‍ എഴുതിയ ഒരു പോസ്റ്റ്‌ ആണിത്.എനിക്കേറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ടതും.പക്ഷെ, followers ഇല്ലായിരുന്നതിനാല്‍ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടില്ല.അതിനാല്‍ repost ചെയ്യുകയാണ്.വായനക്കാര്‍ പരിഭവിക്കില്ലെന്ന് കരുതട്ടെ..
***************************************************
ഇന്ന് സ്കൂള്‍ തുറന്നു..രണ്ടു മാസത്തെ അലസമായ ലൈഫ് സ്റ്റയിലിനു വിട.ഇനി തിര തിരക്കിട്ട പ്രഭാത പരിപാടികള്‍ വീണ്ടും തുടങ്ങുകയായി..
കുട്ടികള്‍ സ്കൂളിലേക്ക് പോകുന്നത് കാണുമ്പോള്‍ എന്‍റെ ചെറുപ്പ കാലവും സ്കൂള്‍ ജീവിതവുമൊക്കെ മനസ്സിലേക്ക് ഓടിയെത്തുകയാണ്.എന്ത് രസമായിരുന്നു..പുതിയ ബുക്കിന്റെ മണം ഇപ്പോഴും എന്നെ ആ സുന്ദരമായ കാലത്തിലേക്ക് കൊണ്ട് പോകാറുണ്ട്..
വീട്ടില്‍ ഒറ്റക്കായതിനാല്‍ അവധി ദിവസങ്ങളോട് എനിക്ക് വെറുപ്പായിരുന്നു.അത് പോലെ മഴക്കാലത്തെയും..
ഇടവഴിയും,തോടും ഒക്കെ നിറഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ ഉമ്മ അവധി പ്രഖ്യാപിക്കുകയായി.അതിനാല്‍ രാവിലെ എണീറ്റ ഉടനെ ആകാശം നോക്കലായിരുന്നു ഒന്നാമത്തെ പണി..
സ്കൂളില്‍ പോയാലോ..,രസത്തോട് രസം.എപ്പോഴും കഥ പറഞ്ഞു തരുന്ന ഖാദര്‍ മാഷ്,ദേഷ്യം എന്താണെന്ന് അറിഞ്ഞു കൂടാത്ത ജോയ് മാഷ്,സ്നേഹത്തിന്റെ മൂര്‍ത്തീഭാവമായിരുന്ന കുഞ്ഞിരാമന്‍ മാഷ്,എല്ലാ കുട്ടികളെയും സ്വന്തം മക്കളായി കരുതിയ നാരായണി ടീച്ചര്‍..ഇവരെയൊക്കെപ്പറ്റിയുള്ള സ്മരണകള്‍ മായ്ച്ചാലും മായാത്തവിധം മനസ്സിന്‍റെ അടിത്തട്ടില്‍ പതിഞ്ഞു കിടപ്പാണ് ഇപ്പോഴും..
എന്നെ കഥ മാഷ് എന്ന് വിളിച്ചോ എന്നായിരുന്നു സ്നേഹമയനായിരുന്ന ഖാദര്‍ മാഷ് പറയാറ്.
തീര്‍ത്താല്‍ തീരാത്ത ഹോം വര്‍ക്കോ,ഭാരമേറിയ സിലബസ്സോ ഇല്ലാതിരുന്ന ഒരു കാലം.പരസ്പരം സ്നേഹിച്ചും,ബഹുമാനിച്ചും കഴിഞ്ഞിരുന്ന അധ്യാപകരും വിദ്യാര്‍ത്ഥികളും.
ഇപ്പോഴത്തെ കുട്ടികളും അധ്യാപകരും തമ്മില്‍ അങ്ങിനെയൊരു നല്ല ബന്ധം ഉണ്ടോ എന്ന് സംശയമാണ്.
അക്ബര്‍ കക്കട്ടില്‍ എഴുതിയത് ഓര്‍ക്കുന്നു .തനിച്ചിരുന്ന് പുകവലിക്കുന്നത് കണ്ട വിദ്യാര്‍ഥിയെ യുവതിയായ ടീച്ചര്‍ ഉപദേശിച്ചപ്പോള്‍ ആ കുട്ടി പറഞ്ഞത്രേ..''ടീച്ചറെ,നിങ്ങളെയും എന്നെയും ഇവിടെ ഒന്നിച്ചു കണ്ടാല്‍ ആരെങ്കിലും സംശയിക്കും..!''
ഇതാണ് ഇന്നത്തെ ടീച്ചറും കുട്ടികളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം.
Monday, September 13, 2010
അമിതമായാല്‍ അമൃതും വിഷം
OCD അഥവാ Obsessive compulsive disorder എന്ന അവസ്ഥയെപ്പറ്റി പലരും കേട്ടിട്ടുണ്ടാവും.
ചെയ്ത കാര്യം ശരിയായിട്ടില്ല എന്ന തോന്നലില്‍ പിന്നെയും പിന്നെയും ചെയത് കൊണ്ടേയിരിക്കും ഇക്കൂട്ടര്‍.
വീട് എത്ര തുടച്ചു വൃത്തിയാക്കിയാലും പൊടിയുടെ ഒരു കണിക മതി ഇവരെ പ്രകോപിതരാക്കാന്‍.വീട്ടിലുള്ള മറ്റു അംഗങ്ങളാണ് ഇവരുടെ ഇരകള്‍.അവര്‍ക്ക് യഥേഷ്ടം നടക്കാനോ കിടക്കാനോ പറ്റില്ല.
എന്റെയൊരു ബന്ധു ഉണര്‍ന്നയുടന്‍ കിടക്ക വിരിച്ചു പുതപ്പു മടക്കി അലമാരിയില്‍ ഭദ്രമായി വെക്കും.പ്രവാസിയായ ഭര്‍ത്താവ് നാട്ടില്‍ വന്നപ്പോള്‍ അയാള്‍ കുറച്ചുനേരം കൂടി പുതപ്പിനുള്ളില്‍ കിടക്കാന്‍ നോക്കി . ഇവളുണ്ടോ സമ്മതിക്കുന്നു..?മൂപ്പരും നേരത്തെ എണീറ്റ്‌ തേരാ പാരാ നടക്കാന്‍ തുടങ്ങി..
പുതപ്പ് അലമാരിയില്‍ നിന്നെടുക്കണമെങ്കില്‍ രാത്രിയാകണമല്ലോ..
ഒരാളെപ്പറ്റി കേട്ടിട്ടുണ്ട്,അയാള്‍ക്ക്‌ സ്വയം തന്നെ കിടക്ക വിരിക്കണം.ഒരു ചെറിയ ചുളിവു പോലും പാടില്ല.നന്നായി വിരിച്ച ആ കിടക്ക നോക്കി ആസ്വദിച്ചു അതിനരികില്‍ ഒരു ചാരുകസേരയിട്ടു അയാള്‍ അതിലുറങ്ങുമായിരുന്നത്രേ..
മൊബൈല്‍ പോലും കഴുകുന്ന ചിലരുണ്ട് എന്ന് കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ നമ്മള്‍ അതിശയം കൂറുമെങ്കിലും സംഗതി വാസ്തവമാണ്.
അമിതമായ വൃത്തിബോധം അവരെക്കൊണ്ടു അങ്ങിനെ ചെയ്യിക്കുന്നു.
ലളിതാംബിക അന്തര്‍ജനത്തിന്റെ "അഗ്നിസാക്ഷി"യിലെ ജലപിശാചു മുത്തശ്ശിയെ ഓര്‍മിപ്പിക്കുന്ന ചില സ്ത്രീകളെ എനിക്കറിയാമായിരുന്നു...അവര്‍ കുളിക്കാന്‍ ആറും ഏഴും മണിക്കൂറുകള്‍ എടുക്കുമായിരുന്നു..
എല്ലാ നേരവും ചൂലും കൊണ്ട് നടക്കുന്ന എന്റെയൊരടുത്ത ബന്ധുവിന്‍റെ വിവാഹ വാര്‍ഷികത്തിന് സമ്മാനമായി ഞാന്‍ ഒരു ചൂല്‍ തന്നെ നന്നായി പായ്ക്ക് ചെയത് കൊണ്ട് പോയി..നിര്‍ഭാഗ്യമെന്നു പറയട്ടെ,അത് ഓട്ടോയില്‍ വെച്ച് മറന്നു..മനോഹരമായി പായ്ക്ക് ചെയ്ത ചൂല്‍ കിട്ടിയ ഓട്ടോ ഡ്രൈവറുടെ പ്രതികരണമെന്തായിരുന്നോ ആവോ..?
അവളുടെ കുട്ടികള്‍ പറയാറുണ്ട്‌ ഉമ്മ കുളിപ്പിച്ചാല്‍ ജലദോഷം പിടിക്കും,ഉമ്മാമ കുളിപ്പിച്ചാല്‍ കുഴപ്പമില്ല എന്ന്.
ഇനി പറയൂ.. അതിഥികള്‍ വന്നാല്‍ വീട് വൃത്തികേടാകും എന്ന് ടെന്‍ഷന്‍ അടിക്കുന്നവരാണോ നിങ്ങള്‍??
Wednesday, August 4, 2010
പുണ്യം പൊഴിക്കുന്ന നാളുകള്‍
റമദാന്‍ ഒരു വിളിപ്പാടകലെ എത്തിക്കഴിഞ്ഞു.മനസ്സും ശരീരവും അതിനെ വരവേല്‍ക്കാന്‍ ഒരുങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കയാണ്.അധരങ്ങള്‍ പ്രാര്‍ഥനാ മന്ത്രങ്ങള്‍ ഉരുവിടുകയായി..
ഇസ്ലാം മതത്തിന്‍റെ പ്രധാന സ്തംഭങ്ങളില്‍ ഒന്നാണ് ഒരു മാസക്കാലത്തെ വ്രതാനുഷ്ടാനം.ഖുര്‍ആന്‍ അവതരിച്ച മാസമാണ് റമദാന്‍.
വ്രതം എന്നത് കേവലം ഭക്ഷണ പാനീയങ്ങള്‍ വെടിയുക എന്നത് മാത്രമല്ല,മറിച്ച് അസൂയ,പക,വിദ്വേഷം,പരദൂഷണം മുതലായ ചീത്ത സ്വഭാവങ്ങളും ഒപ്പം വര്‍ജിക്കേണ്ടതുണ്ട്.ഇതൊന്നും ഒഴിവാക്കാതെ നോമ്പ് എടുക്കുന്നവനെപ്പറ്റി ''അവന്‍ വിശപ്പും ദാഹവും സഹിച്ചത് മിച്ചം''എന്നാണു പ്രവാചകന്‍ പറഞ്ഞത്.
നോമ്പ് ഒരു പരിചയാണ്.നോമ്പുകാരനോട് വല്ലവരും വഴക്കിനു വന്നാല്‍ ഞാന്‍ നോമ്പുകാരനാണ് എന്ന് പറഞ്ഞു അവന്‍ അതില്‍ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞു നില്‍ക്കയാണ്‌ വേണ്ടത്.
ആത്മ സംസ്കരണമാണ് വ്രതം കൊണ്ടുദ്ദേശിക്കുന്നത്. എല്ലാ സമുദായങ്ങളിലും ഉപവാസം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.
ഭക്ഷിച്ചും,ഭോഗിച്ചും,കോപിച്ചും,കാടിളക്കിയും കഴിയുന്ന മനുഷ്യനെ ഒരു ഉത്കൃഷ്ട ജീവിയാക്കി മാറ്റുന്ന പരിശീലനക്കളരിയാണ് നോമ്പ് കാലം.അതുവഴി അവന്‍ ആത്മ നിയന്ത്രണം കൈവരിക്കും.
നമ്മുടെതുപോലുള്ള ഒരു രാജ്യത്ത് ലക്ഷക്കണക്കിന്‌ ജനങ്ങള്‍ ദാരിദ്ര്യ രേഖക്ക് താഴെ കഴിയുമ്പോള്‍ അവരുടെ വിശപ്പ്‌ വല്ലപ്പോഴുമൊരിക്കല്‍ നമ്മളുമറിയേണ്ടതുണ്ട്.
എല്ലാ ഫാക്ടറികളിലെയും യന്ത്രങ്ങള്‍ക്ക് ആഴ്ചയിലൊരിക്കല്‍ അവധി കിട്ടും,അന്ന് അവയുടെ കേടുപാടുകള്‍ തീര്‍ക്കും.എന്നാല്‍ നമ്മുടെ ശരീരത്തിലെ യന്ത്രങ്ങള്‍ക്കോ? അവയ്ക്കും വേണ്ടേ ഒരു ബ്രേക്ക്‌?
ഉപവാസം കൊണ്ട് ഉണ്ടാകുന്ന ആരോഗ്യപരമായ നേട്ടങ്ങള്‍ ശാസ്ത്രീയമായി തെളിയിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
രാത്രികാലം ഭകഷ്യമേളയാക്കുന്നവര്‍ക്ക് നോമ്പ് കാലത്തിന്റെ യാതൊരു സദ്ഫലവും ലഭിക്കുകയില്ല.പകരം റമദാന്‍ കഴിഞ്ഞതിനു ശേഷം PSC ടെസ്റ്റ്‌നു (pressure,sugar,cholestrol :)....) പോകേണ്ടി വരികയും ചെയ്യും..
അതേപോലെ ഇഫ്താര്‍ പാര്‍ടികള്‍ ഇന്ന് സമ്പന്നന്‍റെ സമ്പന്നത വിളിച്ചോതുന്നതായി മാറിയിരിക്കുന്നു.അവിടെ നോമ്പ് തുറക്കാന്‍ വകയില്ലാത്തവന് എവിടെയാണിടം?
ശരിയായ അര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഉപവസിച്ചാല്‍ ശരീരവും,മനസ്സും ഒന്ന് ഫ്രഷ്‌ ആകുമെന്ന കാര്യത്തില്‍ യാതൊരു സംശയവും വേണ്ട.
എല്ലാ വായനക്കാര്‍ക്കെല്ലാം മുന്‍‌കൂര്‍ ആയി ഓണാശംസകള്‍..
Wednesday, July 14, 2010
ആയിരം കണ്ണുമായി കാത്തിരുന്നൂ..
അതെ.. ഇതുപോലെയായിരുന്നു ഒരു കാലത്ത് നമ്മള്‍ പോസ്റ്റ്മാന് വരുന്നതും നോക്കി നിന്നിരുന്നത്.
കത്തുകളിലൂടെ ബന്ധങ്ങള്‍ കാത്തു സൂക്ഷിച്ചിരുന്നൊരു കാലം..
സന്തോഷങ്ങളും,സങ്കടങ്ങളും,വിരഹവും,വേദനയും എല്ലാം നമ്മള്‍ കൈമാറിയിരുന്നത് കത്തുകളില്‍ കൂടിയായിരുന്നു.
സമ്മിശ്ര വികാരങ്ങള്‍ ഉള്‍ക്കൊണ്ടിരുന്ന ആ കത്തുകള്‍ ഇന്ന് മധുരിക്കുന്ന ഒരോര്‍മ മാത്രം..എങ്കിലും,ആ ഓര്‍മകള്‍ക്കുപോലുമുണ്ട് ഒരു സൌരഭ്യം..
ഇന്ന് ആരോടെങ്കിലും സ്വന്തക്കാരുടെ കത്ത് വരാറുണ്ടോ എന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ ഒരു പരിഹാസച്ചിരി അല്ലെങ്കില്‍ ''നീയൊക്കെ ഏതു കോത്താഴത്തുകാരിയാണ്..''എന്ന മട്ടിലുള്ള ഒരു നോട്ടമായിരിക്കും മറുപടിയായി കിട്ടുക!
ഇതിനിടെ ഒരു വല്യുമ്മ പോലും എന്നോട് പറയുകയാണ് ''ഇപ്പൊ ആരാ മോളെ കത്തൊക്കെ എഴുത്‌ന്നെ..?നേരില്‍ കാണുന്നില്ലേ ദെവസോം..''
ഫോണൊന്നും സാര്‍വത്രികമല്ലാതിരുന്ന കാലത്ത് കത്തുകള്‍ മാത്രമായിരുന്നല്ലോ നമുക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവരുമായി സംവദിക്കാനുള്ള വഴി.യാതൊരു മടിയും കൂടാതെ അന്ന് നമ്മള്‍ എത്രയോ പേജ് കത്തുകള്‍ എഴുതി അയച്ചിരുന്നു..ഹൃദയത്തില്‍ കെട്ടി നില്ക്കുന്നവ അനായാസേന കടലാസിലേക്ക് പകര്‍ത്തിയിരുന്നു..
അതില്‍ക്കൂടി ഒരാശ്വാസവും നമുക്ക് ലഭിച്ചിരുന്നു..
ഇഷ്ട്ടപ്പെട്ട കത്തുകള്‍ വായിക്കുന്തോറും പുതിയ പുതിയ അര്‍ത്ഥങ്ങള്‍ അതില്‍ കണ്ടെത്തുമായിരുന്നു.
വന്ന കത്തിന് മറുപടി അയക്കുന്നതുവരെ ഒരു ശ്വാസം മുട്ടും,വിമ്മിട്ടവും ഒക്കെയായിരിക്കും.എഴുതിക്കഴിഞ്ഞാലോ..?പിന്നെ മറുപടിക്കായി കാത്തിരിപ്പായി ആയിരം കണ്ണുകളുമായി പോസ്റ്റ്മാന് വരുന്നതും നോക്കി..
ആ കാത്തിരിപ്പിന്‍റെ വേദനയും സുഖവും ഒക്കെ പ്രവാസികള്‍ക്കും അവരുടെ കുടുംബത്തിനും മാത്രം അനുഭവിച്ചറിയാന്‍ കഴിയുന്ന ഒരു സവിശേഷമായ വികാരമാണ്.
പണ്ട് ഗള്‍ഫില്‍ നിന്ന് വരുന്നവരുടെ കൈയ്യിലുമുണ്ടാകും ഒരു പോസ്റ്റ്‌മാന്‍റെ കൈയ്യിലുള്ളതിനേക്കാള്‍ക്കൂടുതല്‍ കത്തുകള്‍.ആദ്യത്തെ മൂന്നാല് ദിവസം കത്ത് വിതരണം ആയിരിക്കും അവരുടെ പ്രധാന പണി!
ചിലപ്പോള്‍ പോസ്റ്റ്‌ ആയി അയക്കുന്നതിനേക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ പൈസ ചിലവാക്കി ഇങ്ങനെ എത്തുന്ന കത്ത് വാങ്ങാന്‍ പോയ സന്ദര്‍ഭങ്ങളുണ്ട്.അതൊക്കെ ഒരു കാലം.
ഇപ്പോള്‍ ഫോണായി,നെറ്റായി,ചാറ്റിംഗ് ആയി,ചീപ്പ്‌ ആയി മണിക്കൂറുകള്‍ സംസാരിക്കാന്‍ പറ്റുന്ന VOIP കോളുകള്‍ സാധാരണമായി.പിന്നെ ആരാണ് കത്തെഴുതുക?
ഇതിനിടെ 'The Hindu'വിലെ ഓപ്പണ്‍ പേജില്‍ letter writing നെപ്പറ്റി ഒരു ലേഖനം വന്നിരുന്നു.അഭൂതപൂര്‍വമായ പ്രതികരണമായിരുന്നു വായനക്കാരില്‍ നിന്ന്..ആഴ്ചകളോളം.
ഇതില്‍ നിന്ന് മനസ്സിലാകുന്നത്‌ കത്തെഴുത്തിന്റെ സുഖം,കത്ത് കിട്ടുമ്പോഴുള്ള ആ രസം..ഒക്കെ ഇപ്പോഴും ആളുകള്‍ മനസ്സിലിട്ടു താലോലിക്കുന്നു എന്നല്ലേ?
ഇതൊക്കെ എഴുതിയ ഞാനോ??എന്‍റെ കൈയ്യക്ഷരം കണ്ട കാലം മറന്നു എന്നാണു ഹബ്ബിയുടെ പരാതി.
നാടോടുമ്പോള്‍ നടുവേ..
Wednesday, June 30, 2010
ഇതും ജീവിതം..
കഴിഞ്ഞ ഒരാഴ്ചയായി ഞാന്‍ മനസ്സ് വിങ്ങി നടക്കുന്നു..,ഹൃദയത്തിലും കനം
..ഒന്ന് കരഞ്ഞിട്ടുപോലും ശരിയാകുന്നില്ല..
എന്താണെന്നല്ലേ..? ബെന്യാമിന്റെ ''ആടുജീവിതം'' എന്ന നോവല്‍ വായിച്ചതിന്റെ പരിണിതിയായിരുന്നു എല്ലാം.
പ്രിയപ്പെട്ട സുഹൃത്തുക്കളെ..,അത് കേവലമൊരു നോവല്‍ അല്ല.ഒരു പാവം യുവാവ് അനുഭവിച്ചു തീര്‍ത്ത ജീവിതമാണ്.
നിങ്ങളില്‍ പലരും ആ നോവല്‍ വായിച്ചിട്ടുണ്ടാവാം, ഇല്ലെങ്കില്‍ തീര്‍ച്ചയായും അത് വായിക്കണമെന്ന് ഞാന്‍ വിനയത്തോടെ പറയട്ടെ.
ഹക്കീമും,നജീബും എന്‍റെ മനസ്സില്‍ കിടന്നു നീറുകയാണ്..ഹക്കീമിന്റെ പിടച്ചില്‍ ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഞാനും അറിയാതെ പിടഞ്ഞു പോകുന്നു..
ഇവിടെ ഇഷ്ടം പോലെ ഞാന്‍ വെള്ളം ഉപയോഗിക്കുമ്പോള്‍ ഒരു കുറച്ചു എങ്കിലും നജീബിന് കിട്ടിയിരുന്നെങ്കില്‍ എന്ന് ആശിച്ചു പോകുന്നു..
വായിച്ച എന്‍റെ അനുഭവം ഇതാണെങ്കില്‍ നോവലിസ്റ്റ്‌ എങ്ങിനെയായിരിക്കും ആ അവസ്ഥ തരണം ചെയ്തിരിക്കുക എന്ന് ഞാന്‍ അത്ഭുതപ്പെടുകയാണ്..?
അനുഭവസ്പര്‍ശമുള്ള പല കൃതികളും വായിച്ചിട്ടുണ്ട്.പക്ഷെ ഒരിക്കലും ഒരു കഥാപാത്രവും ഇങ്ങനെ മനസ്സില്‍ കടന്നു കൂടിയിട്ടില്ല..
ആട് ജീവിതത്തെപ്പറ്റി എനിക്കിനിയും ഒരുപാട് എഴുതണമെന്നുണ്ട്..പക്ഷെ ,ഇത് വായിക്കാത്തവരുണ്ടെങ്കില്‍ അവരുടെ വായനക്ക് ഭംഗം വരുത്താന്‍ ഞാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.
ചെറിയ ചെറിയ കാര്യങ്ങളുടെ പേരില്‍ ആധി പിടിക്കുന്നവരാണ് ഞാനടക്കമുള്ള നമ്മില്‍ പലരും.ഇതിലെ നജീബിന്റെ തീഷ്ണമായ അനുഭവങ്ങള്‍ അറിഞ്ഞാല്‍ നമ്മുടെ ആധിയൊക്കെ ആവിയായിപ്പോകും..
പരിമിതമായ ഭാഷ ജ്ഞാനം വെച്ച് നോക്കുമ്പോള്‍ നോവലിസ്റ്റ്‌നെ അഭിനന്ദിക്കാനുള്ള വാക്കുകള്‍ പോലും എന്‍റെ കൈവശമില്ല.
ഒരിക്കല്‍ക്കൂടി പറയുകയാണ് ഈ കൃതി വായിക്കാത്തവരുണ്ടെങ്കില്‍ തീര്‍ച്ചയായും വായിക്കണം.പ്രവാസികളായ ബ്ലോഗ്ഗെര്‍മാര്‍ ഇത്തരം അവസ്ഥയില്‍ പെട്ടവര്‍ക്ക് വേണ്ടി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാന്‍ ശ്രമിക്കുകയും വേണം.
..ഒന്ന് കരഞ്ഞിട്ടുപോലും ശരിയാകുന്നില്ല..എന്താണെന്നല്ലേ..? ബെന്യാമിന്റെ ''ആടുജീവിതം'' എന്ന നോവല്‍ വായിച്ചതിന്റെ പരിണിതിയായിരുന്നു എല്ലാം.
പ്രിയപ്പെട്ട സുഹൃത്തുക്കളെ..,അത് കേവലമൊരു നോവല്‍ അല്ല.ഒരു പാവം യുവാവ് അനുഭവിച്ചു തീര്‍ത്ത ജീവിതമാണ്.
നിങ്ങളില്‍ പലരും ആ നോവല്‍ വായിച്ചിട്ടുണ്ടാവാം, ഇല്ലെങ്കില്‍ തീര്‍ച്ചയായും അത് വായിക്കണമെന്ന് ഞാന്‍ വിനയത്തോടെ പറയട്ടെ.
ഹക്കീമും,നജീബും എന്‍റെ മനസ്സില്‍ കിടന്നു നീറുകയാണ്..ഹക്കീമിന്റെ പിടച്ചില്‍ ഓര്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഞാനും അറിയാതെ പിടഞ്ഞു പോകുന്നു..
ഇവിടെ ഇഷ്ടം പോലെ ഞാന്‍ വെള്ളം ഉപയോഗിക്കുമ്പോള്‍ ഒരു കുറച്ചു എങ്കിലും നജീബിന് കിട്ടിയിരുന്നെങ്കില്‍ എന്ന് ആശിച്ചു പോകുന്നു..
വായിച്ച എന്‍റെ അനുഭവം ഇതാണെങ്കില്‍ നോവലിസ്റ്റ്‌ എങ്ങിനെയായിരിക്കും ആ അവസ്ഥ തരണം ചെയ്തിരിക്കുക എന്ന് ഞാന്‍ അത്ഭുതപ്പെടുകയാണ്..?
അനുഭവസ്പര്‍ശമുള്ള പല കൃതികളും വായിച്ചിട്ടുണ്ട്.പക്ഷെ ഒരിക്കലും ഒരു കഥാപാത്രവും ഇങ്ങനെ മനസ്സില്‍ കടന്നു കൂടിയിട്ടില്ല..
ആട് ജീവിതത്തെപ്പറ്റി എനിക്കിനിയും ഒരുപാട് എഴുതണമെന്നുണ്ട്..പക്ഷെ ,ഇത് വായിക്കാത്തവരുണ്ടെങ്കില്‍ അവരുടെ വായനക്ക് ഭംഗം വരുത്താന്‍ ഞാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല.
ചെറിയ ചെറിയ കാര്യങ്ങളുടെ പേരില്‍ ആധി പിടിക്കുന്നവരാണ് ഞാനടക്കമുള്ള നമ്മില്‍ പലരും.ഇതിലെ നജീബിന്റെ തീഷ്ണമായ അനുഭവങ്ങള്‍ അറിഞ്ഞാല്‍ നമ്മുടെ ആധിയൊക്കെ ആവിയായിപ്പോകും..
പരിമിതമായ ഭാഷ ജ്ഞാനം വെച്ച് നോക്കുമ്പോള്‍ നോവലിസ്റ്റ്‌നെ അഭിനന്ദിക്കാനുള്ള വാക്കുകള്‍ പോലും എന്‍റെ കൈവശമില്ല.
ഒരിക്കല്‍ക്കൂടി പറയുകയാണ് ഈ കൃതി വായിക്കാത്തവരുണ്ടെങ്കില്‍ തീര്‍ച്ചയായും വായിക്കണം.പ്രവാസികളായ ബ്ലോഗ്ഗെര്‍മാര്‍ ഇത്തരം അവസ്ഥയില്‍ പെട്ടവര്‍ക്ക് വേണ്ടി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാന്‍ ശ്രമിക്കുകയും വേണം.
Monday, June 21, 2010
ഹോം(harm) നഴ്സ്
ഞാനും,എന്‍റെ ഭാര്യയും,ഒരു തട്ടാനും എന്ന മട്ടില്‍ കാര്യങ്ങള്‍ നീങ്ങുന്ന ഇക്കാലത്ത് സഹജീവികളിലൊരാള്‍ മുടങ്ങിപ്പോയാല്‍പ്പിന്നെ നമുക്കൊരു കൈ സഹായത്തിനു ഹോം നഴ്സിനെ വിളിക്കേണ്ടി വരുന്നു.അത് കൊണ്ട് തന്നെയാവാം നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ ഹോം നഴ്സിംഗ് ഏജന്‍സി കൂണ് പോലെ മുളച്ചു പൊങ്ങുന്നതും .നഴ്സിംഗ് എന്നത് പേരില്‍ മാത്രമേ ഉള്ളൂ,അതിന്റെ ബാലപാഠങ്ങള്‍ പോലും അറിയാത്തവരാണ് ഭൂരിപക്ഷവും.
ഒരിക്കലെങ്കിലും ഹോം നഴ്സിനെ നിര്‍ത്തിയ അനുഭവമുണ്ടെങ്കില്‍ ആരും ആത്മാര്‍ഥമായി പ്രാര്‍ഥിച്ചു പോകും ഇനി ഇവരെ വിളിക്കേണ്ട അവസ്ഥ വരുത്തല്ലേ എന്ന്..
ഇത് അതിശയോക്തി കലര്‍ത്തി പറയുകയല്ല,അവരില്‍ നിന്ന് തിക്താനുഭവങ്ങള്‍ ഏറ്റു വാങ്ങിയ ഒരു അനുഭവസ്ഥയാണ് ഞാന്‍.
എന്‍റെ എളാമ വീണു തുടയെല്ല് പൊട്ടി സര്‍ജറി ഒക്കെ വേണ്ടി വന്നപ്പോള്‍ എനിക്കും വിളിക്കേണ്ടി വന്നു ഒരു ഹോം നഴ്സിനെ.അത്യന്തം വിഷമകരമായ അവസ്ഥയില്‍ കിട്ടിയതിനാല്‍ ആ കുട്ടി പറയുന്നതെന്തും ഞാന്‍ അനുസരിച്ചു.കേബിള്‍ കണക്ഷന്‍ ഇല്ലാത്തതിനാല്‍ ആദ്യം തന്നെ മുഖമിരുണ്ടു.പിന്നെ പഴയ വനിതയെല്ലാം തപ്പിയെടുത്തു വായിക്കാന്‍ കൊടുത്തു പ്രസാദിപ്പിച്ചു.
മോളെ എന്നല്ലാതെ ഞാന്‍ വിളിക്കാറില്ലായിരുന്നു.കാരണം വീട്ടില്‍ മറ്റാരും ഇല്ലാത്ത ആ അവസ്ഥയില്‍ മനുഷ്യക്കോലമുള്ള ഒരുത്തി മതിയായിരുന്നു അന്നെനിക്ക്. ഗതി കെട്ടാല്‍ പുലി പുല്ലും തിന്നും എന്ന് കേട്ടിട്ടില്ലേ?
അങ്ങിനെ അവളുടെ ടേം പൂര്‍ത്തിയാകുന്നതിനു മുമ്പായി ഈസ്റ്റെര്‍ വന്നതിനാല്‍ രണ്ടു ദിവസത്തേക്ക് വീട്ടില്‍ പോകണമെന്ന് പറഞ്ഞു. ''രണ്ടു ദിവസം കൊണ്ട് തന്നെ വരണേ മോളെ .."എന്ന് വിനീതമായി അഭ്യര്‍ത്ഥിച്ചാണ് യാത്രയാക്കിയത്.
അവള്‍ പോയി കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോഴുണ്ട്‌ ഏജന്‍സി യില്‍ നിന്ന് മാഡത്തിന്റെ ഫോണ്‍ വരുന്നു.
"ഇവളുടെ കോലമെന്താ ഇങ്ങനെ..?ഞാന്‍ എന്താ ഇവളുടെ പപ്പയോടും മമ്മിയോടും ഉത്തരം പറയുക?"
"അതിനു അവള്‍ക്കെന്തു പറ്റി മാഡം..?"
എന്നെക്കാള്‍ തടി മിടുക്കും സ്റ്റാമിനയുമുള്ള ആ കുട്ടിക്ക് എന്താണ് പറ്റിയതെന്നു അപ്പോഴും എനിക്ക് പിടികിട്ടിയില്ല.
പിന്നെയതാ അവര്‍ വ്യാജ ആരോപണങ്ങള്‍ നിരത്തുന്നു..സത്യത്തില്‍ അത് കേട്ട് ഞാന്‍ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു പോയി.
രണ്ടാഴ്ചത്തേക്ക് അവരുടെ യാതൊരു വിവരവുമില്ലായിരുന്നു.ഞങ്ങളുടെ പൈസ അത്രയും ദിവസത്തെത് അവരുടെ അടുത്ത് ബാക്കിയും കിടക്കുന്നു.
അതാ വരുന്നു ഒരു അമ്മിണിച്ചേച്ചി.(അപ്പോഴേക്കും എന്‍റെ എളാമ കുറെയൊക്കെ സുഖം പ്രാപിച്ചിരുന്നു.)
വളരെ friendly ആയിരുന്നു അവര്‍. അവര്‍ക്ക് ഞങ്ങളുടെ വീട്ടില്‍ പ്രത്യേകിച്ച് ജോലിയൊന്നുമില്ലായിരുന്നു.ദിവസം ഒപ്പിക്കാന്‍ നില്‍ക്കുന്നെന്ന് മാത്രം.എളാമാക്ക് ശേഷമാണ് അവര്‍ ഉണരുക!!എന്ത് പറയാനാ?
അങ്ങിനെ അവരും യാത്ര ആവാറായി..സന്തോഷത്തോടെ പോയി..
പിന്നെയല്ലേ കഥ..
മേശ വലിപ്പ് തുറക്കാന്‍ നോക്കിയപ്പോള്‍ താക്കോല്‍ കാണുന്നില്ല,പിന്നെ മനസ്സിലായി അത് പൂട്ടിയിരുന്നില്ല എന്ന്.അതിനുള്ളില്‍ നിന്ന് അഞ്ഞൂറ് രൂപയും,ഒരു സ്വര്‍ണത്തിന്റെ ലോക്കെറ്റും അപ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നു!
ഞാനുടനെ ഏജന്‍സിയില്‍ വിളിച്ചു.അവര്‍ കൂള്‍ ആയി പറഞ്ഞു ''ആ സ്ത്രീ നാട്ടിലേക്ക് പോയി,നിങ്ങള്‍ക്കെന്താ അവരുടെ ബാഗ്‌ നോക്കിക്കൂടായിരുന്നോ..?"
പിന്നീട് എന്‍റെ ഈ ദുരനുഭവങ്ങള്‍ അയല്‍ക്കാരുമായി പങ്കുവെച്ചപ്പോള്‍ ''കടിച്ചതിനേക്കാള്‍ വലിയത് മാളത്തില്‍'' എന്നാണു മനസ്സിലായത്‌..കാരണം മറ്റു പലര്‍ക്കും ഇതിലും കടുപ്പമുള്ള അനുഭവങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടത്രേ..
ഈ രംഗത്തുള്ള പെണ്‍കുട്ടികളോട് എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് ,കിടപ്പിലായവരോട് കാണിക്കുന്ന കരുണ അങ്ങേയറ്റം പുണ്യകരമായ ഒരു പ്രവൃത്തിയാണ്‌.അത്തരം അവസ്ഥയിലുള്ളവരുടെ നിസ്സഹായാവസ്ഥ മുതലെടുക്കരുത്.
നെടുമുടി വേണു അഭിനയിച്ച ''തനിയെ" എന്ന സിനിമയില്‍ ലക്ഷ്മി ഗോപാല സ്വാമിയുടെ ഹോം നഴ്സിന്റെ റോള്‍ നമുക്ക് മറക്കാന്‍ പറ്റില്ല...അങ്ങിനെ ഒരു ഹോം നഴ്സ് എവിടെയെങ്കിലും കാണുമോ..?
ഒരിക്കലെങ്കിലും ഹോം നഴ്സിനെ നിര്‍ത്തിയ അനുഭവമുണ്ടെങ്കില്‍ ആരും ആത്മാര്‍ഥമായി പ്രാര്‍ഥിച്ചു പോകും ഇനി ഇവരെ വിളിക്കേണ്ട അവസ്ഥ വരുത്തല്ലേ എന്ന്..
ഇത് അതിശയോക്തി കലര്‍ത്തി പറയുകയല്ല,അവരില്‍ നിന്ന് തിക്താനുഭവങ്ങള്‍ ഏറ്റു വാങ്ങിയ ഒരു അനുഭവസ്ഥയാണ് ഞാന്‍.
എന്‍റെ എളാമ വീണു തുടയെല്ല് പൊട്ടി സര്‍ജറി ഒക്കെ വേണ്ടി വന്നപ്പോള്‍ എനിക്കും വിളിക്കേണ്ടി വന്നു ഒരു ഹോം നഴ്സിനെ.അത്യന്തം വിഷമകരമായ അവസ്ഥയില്‍ കിട്ടിയതിനാല്‍ ആ കുട്ടി പറയുന്നതെന്തും ഞാന്‍ അനുസരിച്ചു.കേബിള്‍ കണക്ഷന്‍ ഇല്ലാത്തതിനാല്‍ ആദ്യം തന്നെ മുഖമിരുണ്ടു.പിന്നെ പഴയ വനിതയെല്ലാം തപ്പിയെടുത്തു വായിക്കാന്‍ കൊടുത്തു പ്രസാദിപ്പിച്ചു.
മോളെ എന്നല്ലാതെ ഞാന്‍ വിളിക്കാറില്ലായിരുന്നു.കാരണം വീട്ടില്‍ മറ്റാരും ഇല്ലാത്ത ആ അവസ്ഥയില്‍ മനുഷ്യക്കോലമുള്ള ഒരുത്തി മതിയായിരുന്നു അന്നെനിക്ക്. ഗതി കെട്ടാല്‍ പുലി പുല്ലും തിന്നും എന്ന് കേട്ടിട്ടില്ലേ?
അങ്ങിനെ അവളുടെ ടേം പൂര്‍ത്തിയാകുന്നതിനു മുമ്പായി ഈസ്റ്റെര്‍ വന്നതിനാല്‍ രണ്ടു ദിവസത്തേക്ക് വീട്ടില്‍ പോകണമെന്ന് പറഞ്ഞു. ''രണ്ടു ദിവസം കൊണ്ട് തന്നെ വരണേ മോളെ .."എന്ന് വിനീതമായി അഭ്യര്‍ത്ഥിച്ചാണ് യാത്രയാക്കിയത്.
അവള്‍ പോയി കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോഴുണ്ട്‌ ഏജന്‍സി യില്‍ നിന്ന് മാഡത്തിന്റെ ഫോണ്‍ വരുന്നു.
"ഇവളുടെ കോലമെന്താ ഇങ്ങനെ..?ഞാന്‍ എന്താ ഇവളുടെ പപ്പയോടും മമ്മിയോടും ഉത്തരം പറയുക?"
"അതിനു അവള്‍ക്കെന്തു പറ്റി മാഡം..?"
എന്നെക്കാള്‍ തടി മിടുക്കും സ്റ്റാമിനയുമുള്ള ആ കുട്ടിക്ക് എന്താണ് പറ്റിയതെന്നു അപ്പോഴും എനിക്ക് പിടികിട്ടിയില്ല.
പിന്നെയതാ അവര്‍ വ്യാജ ആരോപണങ്ങള്‍ നിരത്തുന്നു..സത്യത്തില്‍ അത് കേട്ട് ഞാന്‍ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു പോയി.
രണ്ടാഴ്ചത്തേക്ക് അവരുടെ യാതൊരു വിവരവുമില്ലായിരുന്നു.ഞങ്ങളുടെ പൈസ അത്രയും ദിവസത്തെത് അവരുടെ അടുത്ത് ബാക്കിയും കിടക്കുന്നു.
അതാ വരുന്നു ഒരു അമ്മിണിച്ചേച്ചി.(അപ്പോഴേക്കും എന്‍റെ എളാമ കുറെയൊക്കെ സുഖം പ്രാപിച്ചിരുന്നു.)
വളരെ friendly ആയിരുന്നു അവര്‍. അവര്‍ക്ക് ഞങ്ങളുടെ വീട്ടില്‍ പ്രത്യേകിച്ച് ജോലിയൊന്നുമില്ലായിരുന്നു.ദിവസം ഒപ്പിക്കാന്‍ നില്‍ക്കുന്നെന്ന് മാത്രം.എളാമാക്ക് ശേഷമാണ് അവര്‍ ഉണരുക!!എന്ത് പറയാനാ?
അങ്ങിനെ അവരും യാത്ര ആവാറായി..സന്തോഷത്തോടെ പോയി..
പിന്നെയല്ലേ കഥ..
മേശ വലിപ്പ് തുറക്കാന്‍ നോക്കിയപ്പോള്‍ താക്കോല്‍ കാണുന്നില്ല,പിന്നെ മനസ്സിലായി അത് പൂട്ടിയിരുന്നില്ല എന്ന്.അതിനുള്ളില്‍ നിന്ന് അഞ്ഞൂറ് രൂപയും,ഒരു സ്വര്‍ണത്തിന്റെ ലോക്കെറ്റും അപ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നു!
ഞാനുടനെ ഏജന്‍സിയില്‍ വിളിച്ചു.അവര്‍ കൂള്‍ ആയി പറഞ്ഞു ''ആ സ്ത്രീ നാട്ടിലേക്ക് പോയി,നിങ്ങള്‍ക്കെന്താ അവരുടെ ബാഗ്‌ നോക്കിക്കൂടായിരുന്നോ..?"
പിന്നീട് എന്‍റെ ഈ ദുരനുഭവങ്ങള്‍ അയല്‍ക്കാരുമായി പങ്കുവെച്ചപ്പോള്‍ ''കടിച്ചതിനേക്കാള്‍ വലിയത് മാളത്തില്‍'' എന്നാണു മനസ്സിലായത്‌..കാരണം മറ്റു പലര്‍ക്കും ഇതിലും കടുപ്പമുള്ള അനുഭവങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടത്രേ..
ഈ രംഗത്തുള്ള പെണ്‍കുട്ടികളോട് എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് ,കിടപ്പിലായവരോട് കാണിക്കുന്ന കരുണ അങ്ങേയറ്റം പുണ്യകരമായ ഒരു പ്രവൃത്തിയാണ്‌.അത്തരം അവസ്ഥയിലുള്ളവരുടെ നിസ്സഹായാവസ്ഥ മുതലെടുക്കരുത്.
നെടുമുടി വേണു അഭിനയിച്ച ''തനിയെ" എന്ന സിനിമയില്‍ ലക്ഷ്മി ഗോപാല സ്വാമിയുടെ ഹോം നഴ്സിന്റെ റോള്‍ നമുക്ക് മറക്കാന്‍ പറ്റില്ല...അങ്ങിനെ ഒരു ഹോം നഴ്സ് എവിടെയെങ്കിലും കാണുമോ..?
Subscribe to:
Posts (Atom)