ഇക്കരെ നിന്ന് ഉരുകുന്നവര്‍..

പ്രവാസ കാര്യങ്ങള്‍ കൊണ്ട് സമ്പന്നമാണ് നമ്മുടെ ബൂലോകം.
അവരുടെ ആശയും,നിരാശയും,നേട്ടവും,കോട്ടവും,വിരഹവും,വേദനയുമെല്ലാം ബൂലോകക്കാഴ്ചകളില്‍ സാധാരണമാണ്.
അനുഭവസ്പര്‍ശം കൊണ്ട് മനസ്സില്‍ത്തൊടുന്നതുമാണ് മിക്ക പോസ്റ്റുകളും.

എന്നാല്‍ കാണാന്‍ കഴിയാത്ത ഒന്നുണ്ട്,നാട്ടില്‍ കഴിയുന്ന അവരുടെ നല്ല പാതിയുടെ സമര്‍പ്പണത്തിന്റെ,സ്വയം പര്യാപ്തതയുടെ,സഹനത്തിന്റെ കഥകള്‍..
ഞാന്‍ കാണാതെ പോയതുകൊണ്ടോ എന്തോ എന്നറിയില്ല.

മേലെ എഴുതിയ മനുഷ്യസഹജമായ എല്ലാ വികാരങ്ങളുടെയും ഉടമകളാണ് അവരും.അവര്‍ക്കും പറയാനുണ്ടാകും സങ്കടത്തിന്റെയും,വേര്‍പാടിന്റെയും,ഒറ്റപ്പെടലിന്റെയും കഥകള്‍..
കത്ത് പാട്ടില്‍ പറയുന്നതൊന്നുമല്ല അവളുടെ ജീവിതം..
അവളുടെ ഉള്ളം നിറയെ കാതങ്ങള്‍ക്കകലെ കഴിയുന്ന പ്രിയപ്പെട്ടവന് വേണ്ടിയുള്ള പ്രാര്‍ത്ഥനകളാണ്..
രാത്രിയില്‍ പുറത്ത് നിന്നൊരൊച്ച കേട്ടാല്‍ "ആരെടാ.."എന്ന് ചോദിക്കാന്‍ വീട്ടുകാരന്‍ അരികിലില്ലാത്തതിന്റെ വേവലാതികളാണ്..

ഭര്‍ത്താവിന്റെ അസാന്നിധ്യത്തില്‍ മാതാവിന്റെയും,പിതാവിന്റെയും റോളുകള്‍ അവള്‍ക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് നിര്‍വഹിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ തൂണായി,വിളക്കായി മാറേണ്ടതുണ്ട്..
കുട്ടികളുടെ സ്‌കൂള്‍, കോളേജ് പ്രവേശനം. അത് സംബന്ധമായ സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റുകള്‍ക്ക് വേണ്ടി സര്‍ക്കാര്‍ ഓഫീസുകള്‍ കയറിയിറങ്ങല്‍..
അങ്ങിനെ എന്തെല്ലാം കടമകള്‍ കര്‍ത്തവ്യങ്ങള്‍..

ഏതൊരു ഉദ്യോഗസ്ഥയെയും വെല്ലുന്ന കാര്യപ്രാപ്തി ഈ വിഭാഗത്തിനുണ്ട്.
വിവര സാങ്കേതിക വിദ്യയുടെ വളര്‍ച്ച ഒരു പക്ഷെ,ഏറ്റവുമധികം പ്രയോജനപ്പെട്ടിരിക്കുക ഗള്‍ഫുകാര്‍ക്കായിരിക്കും.
തന്റെ നോവും വേവും ഒക്കെ പ്രിയപ്പെട്ടവനുമായി പങ്കിടാന്‍ പണ്ടത്തെ പോലെ ആഴ്ചകള്‍ കാത്തിരിക്കേണ്ടതില്ല.
പക്ഷെ,ഈ സംവിധാനങ്ങള്‍ അപ്രാപ്യമായ ലക്ഷക്കണക്കിന്‌ ഭാര്യമാര്‍ ഇപ്പോഴും നമ്മുടെ നാട്ടിലുണ്ടെന്നുള്ളത് തികച്ചും സങ്കടകരമാണ്.

സ്വന്തമായൊരു വീട് ഏതൊരാളുടെയും സ്വപ്നമാണ്.എന്നാല്‍ പ്രവാസിയുടെ ഈ സ്വപ്നം സഫലമാക്കുന്നതില്‍ അവന്റെ ഭാര്യക്ക് അനല്‍പ്പമായ പങ്കുണ്ട്. അതെപ്പറ്റി അവള്‍ക്ക് പറയാനുള്ളത് കേള്‍ക്കാന്‍ വല്ലപ്പോഴുമൊരിക്കല്‍ ചെവി കൊടുക്കണം.
അക്ഷരാര്‍ത്ഥത്തില്‍ നൂറു തവണ വിളിച്ചിട്ടും ഫോണെടുക്കാത്ത പ്ലംബറുടെ,വാക്കിന് വില കല്‍പ്പിക്കാത്ത ആശാരിയുടെ..,മേസ്തിരിയുടെ..ഒക്കെ കഥകള്‍..
ഇതിന്റെയൊക്കെ പിന്നാലെയോടി തളര്‍ന്നിരിക്കുമ്പോള്‍ കേള്‍ക്കുന്നതോ "ഇവള്‍ ആണാവേണ്ടത്‌ പെണ്ണായിപ്പോയതാ.."എന്ന കമന്റ് .ചങ്കില്‍ തറക്കുന്ന ഇത്തരം വര്‍ത്താനം കേട്ട് സങ്കടപ്പെട്ടു കരഞ്ഞ ദിവസങ്ങള്‍.
ഇതൊക്കെയാവും അവള്‍ക്ക് വേദനയോടെ പറയാനുണ്ടാവുക.

അവള്‍ക്ക് ദിവസേന നേരിടേണ്ട കടമ്പകള്‍ നിരവധിയാണ്.
ഏറ്റവുമധികം സോപ്പിടേണ്ടത് തേങ്ങ പറിക്കുന്നവനെ.
അവന്റെ മടുപ്പിക്കുന്ന ഹലോ ട്യൂണ്‍ പത്തു പതിനഞ്ചു തവണ കേട്ട് മടുത്ത് അവസാനം ലൈനില്‍ കിട്ടിയാല്‍ ഉള്ളിലെ കോപവും,താപവും ഒക്കെ ഒളിപ്പിച്ച് "പൊന്ന് മോനെ ഒന്ന് വന്ന് പറിച്ചു താ.."എന്ന് പറയുന്നത് കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ അത് കേള്‍ക്കാനിടയാകുന്ന ഭര്‍ത്താവ് വിചാരിക്കും "ഇവളെന്തിനാണാവോ ഈ തേങ്ങ പറിക്കുന്നവനെയൊക്കെ കയറി മോനേന്ന് വിളിക്കുന്നത്‌.."എന്ന്.
ശരിയല്ലേ?
തെങ്ങില്‍ തേങ്ങയും വെച്ച് അത് പൈസയും കൊടുത്തു വാങ്ങാന്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് വയ്യാത്തത് കൊണ്ട് തന്നെ എന്നാണ് ഇതിനുള്ള ഉത്തരം.

കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ മുമ്പില്‍ കനിവിന്റെ തൊങ്ങല്‍ പിടിപ്പിച്ച,സ്നേഹത്തലപ്പാവണിഞ്ഞ ഒരു സുല്‍ത്താനായി അവരുടെ ഉപ്പയെ/അച്ഛനെ അവള്‍ കാണിച്ചു കൊടുക്കുന്നു.
വര്‍ഷത്തിലൊരിക്കല്‍ കാണുന്ന അച്ഛന്റെ/ഉപ്പയുടെ രൂപം അങ്ങിനെയാണ് അവരുടെ ഉള്ളില്‍ ഒരു സ്നേഹസ്വരൂപനായി മാറുന്നത്.
എന്ത് സമ്മാനമാണ് നിങ്ങളിതിനു പകരം കൊടുക്കുക?

പ്രവാസി മെഴുകുതിരി ആണെങ്കില്‍,ആ ഉരുക്കം ഇവിടെ കാത്തിരിക്കുന്ന അവന്റെ പ്രിയതമയും അനുഭവിക്കുന്നു.
ആരെങ്കിലും ഭര്‍ത്താവ് ഗള്‍ഫിലാണെന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ ആദരം നിറച്ച കണ്ണുകളോടെയാണ് ഞാന്‍ അവരെ നോക്കാറ്.
കാരണം ഞാനാ കണ്ണുകളില്‍ കാണാറുണ്ട്‌ ഒറ്റയ്ക്ക് പടപോരുതേണ്ടി വന്ന ഒരു പോരാളിയുടെ ദുഃഖം..

ഇടമില്ലാത്തവര്‍ക്കൊരിടം

എട്ട്‌ മാസമായൊരു ബ്ലോഗ്‌ വാവയുടെ പിറവിയിലേക്കൊരെത്തിനോട്ടമാണീ കുറിപ്പ്..
മോണകള്‍ കാട്ടി ചിരിക്കാന്‍ മാത്രമറിയാവുന്ന ഒരു ബൂലോകപ്പൈതലിന്റെ കഥ.

ആദ്യം തന്നെ എന്നെയീ അക്ഷരക്കൂട്ടായ്മയിലെത്തിച്ച മാന്യ സുഹൃത്തിന് സ്നേഹപൂര്‍വ്വം നന്ദിയോതീടട്ടെ..

ബ്ലോഗ്ഗിങ്ങിന്റെ ABCD അറിയാതിരുന്ന എനിക്ക് ആദ്യനാളുകള്‍ നിരാശയുടെതായിരുന്നു.
പ്രതിഫലം പ്രതീക്ഷിക്കാതെ എടുക്കുന്ന ജോലി പോലെ ആരില്‍ നിന്നും യാതൊരു കമന്റും കിട്ടാതെ വന്നിട്ടും പോസ്റ്റുകള്‍ വഴിക്ക് വഴി വരികയായിരുന്നു..
ഉള്ളില്‍ കെട്ടി നിന്നതെല്ലാം ഒഴുക്കി വിടാന്‍ ഒരു ചാല്‍ കിട്ടിയ ആശ്വാസം.അത്ര തന്നെ..

അപ്പോഴാണ്‌ നിരക്ഷരന്റെ ആദ്യ കമന്റു കിട്ടുന്നത്!!
ഹോ..സ്വര്‍ഗം കിട്ടിയ പ്രതീതിയായിരുന്നു..
പിന്നാലെ വരുന്നു കുഞ്ഞൂസ് എന്ന first follower!
രണ്ടു പേരോടും ഹൃദയത്തിന്റെ ഭാഷയില്‍ സ്നേഹവും നന്ദിയും അറിയിക്കുന്നു.
അവര്‍ തന്ന ആത്മവിശ്വാസം ചില്ലറയല്ല. premature ആയിരുന്ന ഒരു ബ്ലോഗ്‌ അവര്‍ കാരണം ജീവന്‍ വെച്ചു.
ജാലകത്തിലും,ചിന്തയിലും ഒക്കെ ലിസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നത് പിന്നെയും മാസങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞാണ്.

എന്റെ മനസ്സിനുള്ളിലെപ്പോഴും സംവാദങ്ങളാണ്..എഴുത്ത്കുത്തുകളാണ്..
അത് പകര്‍ത്താനൊരിടം കിട്ടിയപ്പോള്‍ ഞാനനുഭവിച്ച സ്വ്വാസ്ഥ്യം പറഞ്ഞറിയിക്കാന്‍ കഴിയില്ല.

ഒരാശയം മനസ്സില്‍ വന്ന് പെട്ടാല്‍പ്പിന്നെ ചപ്പാത്തി ചുടുമ്പൊഴും,കറിക്കരിയുംപോഴും ,വസ്ത്രങ്ങള്‍ തയ്ക്കുംപോഴും ഒക്കെ ഉള്ളിക്കിടന്ന് അത് വളര്‍ച്ച പ്രാപിക്കുകയാണ്..അവിടെ നിന്നത് എഡിറ്റു ചെയ്യപ്പെടുകയാണ്..
പറ്റിയൊരു വാക്കിന് വേണ്ടി മനസ്സലയുമ്പോള്‍ പാചകം മന്ദഗതിയിലാകും..കറി വെച്ച് തീര്‍ന്നാല്‍ അതിനര്‍ത്ഥം തലക്കെട്ട്‌ കിട്ടി എന്നാണ്!
ചുരിദാറിന് ഷേപ്പ് വരുമ്പോഴേക്ക്‌ പോസ്റ്റ്‌ പൂര്‍ത്തിയായിട്ടുണ്ടാകും..
ഇതൊന്നും നടന്നില്ലെങ്കില്‍പ്പിന്നെ അന്നത്തെ ചപ്പാത്തിയുടെ കാര്യം പോക്കാണ്..

ബ്ലോഗിങ്ങ് ഇന്നെനിക്കൊരാവേശമാണ്..,ആശയാണ്..പ്രതീക്ഷയാണ്..
ഒരു തറവാട്ടില്‍ പോകുമ്പോള്‍ നമ്മളനുഭവിക്കുന്ന ആ ഒരു സ്നേഹോഷ്മളത ഇവിടെയെനിക്കനുഭവഭേദ്യമാകുന്നു.

എന്റെ വായുവും,വെള്ളവും,വെളിച്ചവുമായ followers നെപ്പറ്റി പരാമര്‍ശിക്കാതെ ഈ പോസ്റ്റ്‌ പൂര്‍ണമാവില്ല.

സുഖമുള്ള നോവ്‌ മനസ്സിലേക്കിട്ടു തന്ന എല്ലാവര്‍ക്കും സുസമ്മതനായ ഹംസ,
കുഞ്ഞു കഥകളില്‍ കൂടി വലിയ കാര്യങ്ങള്‍ പറയുന്ന കഥാകാരനായ ഇസ്മാഈല്‍(തണല്‍),
ജപ്പാന്‍ എന്ന ഹൈ ടെക് സിറ്റിയില്‍ ആരും പഠിക്കാന്‍ കൊതിച്ചു പോകുന്ന സ്കൂളിന്റെ കാര്യങ്ങള്‍ നമുക്ക് പറഞ്ഞു തന്ന മഞ്ജു,
ബൂലോകവാസികളെ ഒന്നടങ്കം ചിരിപ്പിക്കാന്‍ കരാര്‍ ഏറ്റെടുത്തിട്ടുള്ള നമ്മുടെ സ്വന്തം കണ്ണൂരാന്‍,
'ബ്ലോഗുലകത്തില്‍'എന്നെ പരിചയപ്പെടുത്തി അര്‍ഹിക്കാത്ത അംഗീകാരം തന്ന സ്നേഹമയിയായ മൈത്രേയി,
പാറിപ്പാറി നടന്ന്‌ വിശേഷങ്ങള്‍ വിളമ്പുന്ന എല്ലാവരുടെയും പ്രിയങ്കരിയായ വായാടി,
മേപ്പിള്‍ ലീഫിന്റെ സൌന്ദര്യം തുളുമ്പുന്ന കഥകള്‍ എഴുതുന്ന കുഞ്ഞൂസ്,
ബൂലോകത്താകെയും മാതൃകയായിക്കൊണ്ട്,സേവനത്തിനൊരു നൂതന വഴികാട്ടിയായ നമ്മുടെ ഒരു നുറുങ്ങ് ഹാരൂണ്‍ക്ക,
സഹൃദയനായ ശ്രീനാഥനെ മറക്കാന്‍ പറ്റുമോ? മൈത്രേയി ബ്ലോഗുലകത്തില്‍ എന്നെ പരിചയപ്പെടുത്തിയപ്പോള്‍ അത് കണ്ട രണ്ടു വ്യക്തികളില്‍ ഒരാള്‍.
സ്റ്റൈലന്‍ കഥകള്‍ നമുക്ക് സമ്മാനിക്കുന്ന ഡോക്ടര്‍ ജയന്‍,
അറിയാത്ത ഒരുപാട് കാര്യങ്ങള്‍ നമുക്കെത്തിച്ചു തരുന്ന നന്മയുടെ പര്യായമായ കുടിവെള്ളം,
മനോഹരമായ കഥകള്‍ എഴുതുന്ന സൂപ്പര്‍ ബ്ലോഗ്ഗര്‍ അവാര്‍ഡ്‌ winner അനില്‍കുമാര്‍,
ഗയാതി വിശേഷങ്ങള്‍ പറഞ്ഞ്‌ എന്റെ ശ്രദ്ധ ക്ഷണിച്ച് എന്റെ അനിയത്തിക്കുട്ടിയായി മാറിയ ജാസ്മിക്കുട്ടി,
ഞാനുമായി ഒരുപാട് സമാനതകള്‍ ഉള്ള,കാര്യങ്ങള്‍ ലളിതമായും,സരസമായും എഴുതുന്ന,ഭീഷണിയാല്‍ എന്റെ കൂട്ടുകാരിയായ കുളം fame എക്സ് പ്രവാസിനി,
പ്രവാസകാര്യങ്ങള്‍ രസകരമായി അവതരിപ്പിക്കുന്ന റിയാസും,സലീം.ഇ.പിയും.എന്ത് കൊണ്ടാണെന്നറിയില്ല,ഐക്കരപ്പടി ബ്ലോഗില്‍ എനിക്ക് കയറാന്‍ കഴിയുന്നില്ല.
ഗൃഹാതുരത്വം ഉണര്‍ത്തുന്ന പോസ്റ്റുകളിടുന്ന ചെറുവാടി,അ ക്‌ബര്‍‍,അലി,
കവിതകളില്‍ ആഗ്രഗണ്യയായ സ്മിത മീനാക്ഷി,
വരികളിലും വരകളിലും പ്രാവീണ്യം തെളിയിച്ച സിബു,
നിര്‍ദോഷ തമാശകളിലൂടെ നമ്മെ ചിരിപ്പിക്കുന്ന ഹാപ്പി ബാച്ചി,
ബൂലോകത്തെ gentleman ആയ സുകുമാരന്‍ സാര്‍,
കഥാകാരി ജുവൈരിയ സലാം,
പൊറിഞ്ചുക്കഥകളിലൂടെ പ്രസിദ്ധനായ രമേശ്‌,
കണ്ണൂര്‍ക്കാര്‍ക്ക് നല്ല സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ് തന്ന പ്രിയപ്പെട്ട കുസുമം,
എന്റെ അടുത്ത ദേശക്കാരായ സ്വപ്നസഖി,റാണിപ്രിയ,നിശാസുരഭി.ഇവരെ എന്നെങ്കിലും കണ്ടുമുട്ടാമെന്നുള്ള പ്രതീക്ഷയിലാണ് ഞാന്‍.
ഇനിയുമുണ്ട് ഒരുപാട് പേര്‍ അവരൊക്കെയും എനിക്ക് പ്രചോദനമായിട്ടുണ്ട്.
എളയോടന്‍,ശുകൂര്‍ ചെറുവാടി,ശബാന പൊന്നാട്,സാബി ബാവ,ഗോപികൃഷ്ണന്‍,എന്റെ ലോകം,ഷകീബ് കൊലക്കാടന്‍,വേണുഗോപാല്‍,സോണി,ഹഫീസ്,ഇസ്മാഈല്‍ ചെമ്മാട്,ഫൈസുമദീന,സലാം pottengal , സപ്ന ജോര്‍ജ്,ഫയാസ്,കാര്‍ന്നോര്‍,പാലക്കുഴി,പി.എം.കോയ,ഞാന്‍ എന്ന പാമരന്‍,നൌഷാദ്മാര്‍,മനുകൊല്ലം,ഫൈസല്‍.എ,കുട്ടിത്തം വിട്ടുമാറാത്ത ഹൈനക്കുട്ടി..villageman ,moideen angadimugar വിരല്‍ത്തുമ്പ്,മിസ്രിയ നാസര്‍,മുനീര്‍ മാഹി,റഷീദ് പുന്നശ്ശേരി ...
തിരക്കിനിടയില്‍ എഴുതുന്നതിനാല്‍ ആരെയെങ്കിലും വിട്ടുപോയോ എന്നെനിക്കുറപ്പില്ല..അങ്ങിനെ സംഭവിച്ചു പോയിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍ എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം.

ഫോളോ ചെയ്യാതെ തന്നെ നല്ല കമന്റ്സ് ഇടുന്ന ശ്രീ,ജയരാജ്‌,ഖാദര്‍ക്ക,ഉമ്മു അമ്മാര്‍, എന്‍.ബി.സുരേഷ് തുടങ്ങിയ മാന്യ സുഹൃത്തുക്കളോടും എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് നന്ദി നന്ദി..

പ്രവാസികളുടെ പോസ്റ്റുകളുടെ മാധുര്യം സവിശേഷതയര്‍ഹിക്കുന്നു.ജീവിത ഗന്ധിയാണെന്നത് തന്നെ അതിന്റെ കാരണം.
റഫി സാബിന്റെ പാട്ട് പോലെ,
കടല് കണ്ടിരിക്കുന്നത് പോലെ,
ഇളനീര്‍ കുടിക്കുന്നതുപോലെ
ബ്ലോഗിങ്ങ് ഞാനാസ്വദിക്കുന്നു.
പക്ഷെ,ഞാനിപ്പോഴുംവലിയൊരു ഭൂഖണ്ടത്തിലെ ചെറിയൊരു കോണിലാണ് .
എനിക്കിനിയും സഞ്ചരിക്കാനുണ്ട് ഒരുപാട് ദൂരം..
കണ്ടതിനേക്കാള്‍ കൂടുതലുണ്ട് കാണാന്‍..
Robert frost നെ ഉദ്ധരിക്കട്ടെ:
miles to go before I sleep..
miles to go before I sleep..

തിരക്കുള്ള ബസ്സിലെ ഇരിപ്പിടം കിട്ടാത്ത യാത്രക്കാരിയെപ്പോലെ ഞാനൊരു സീറ്റിനു വേണ്ടി ചുറ്റും നോക്കുകയാണ്..അപ്പോഴും പുറം കാഴ്ചകളില്‍ അഭിരമിച്ച് സംതൃപ്തിയോടെ യാത്ര തുടര്‍ന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു..
.

പ്രതീക്ഷയോടെ..പ്രത്യാശയോടെ...

ആഘോഷങ്ങളും ആരവങ്ങളുമായി വീണ്ടുമൊരു പുതുവര്‍ഷപ്പിറവിയുടെ പടിവാതില്‍ക്കലാണ് നാം.
വരാന്‍ പോകുന്ന വര്‍ഷം ശാന്തിയും സമാധാനവും നിറഞ്ഞതായിരിക്കട്ടെ എന്ന പ്രാര്‍ത്ഥനയാണ് നമ്മുടെയെല്ലാം ഉള്ളം നിറയെ.

ലോകജനതയില്‍ ഭൂരിഭാഗവും സമാധാനം ആഗ്രഹിക്കുന്നവരായിരിക്കുമല്ലോ.കൊല്ലാനോ,കൊല്ലപ്പെടാനോ ആരെങ്കിലും കൊതിക്കുമോ?

എന്നിട്ടുമെന്തേ ഇവിടെ അശാന്തി പെറ്റു പെരുകുന്നു?
യുദ്ധങ്ങള്‍ തുടര്‍ക്കഥകളാകുന്നു?
അഭയാര്‍ഥികള്‍ വര്‍ധിക്കുന്നു?
ബോംബ്‌ സ്ഫോടനങ്ങള്‍ നിത്യസംഭവങ്ങളാകുന്നു?

ആഘോഷങ്ങള്‍ നിഷേധിക്കപ്പെട്ട വലിയൊരു വിഭാഗം ഈ ലോകത്തുണ്ട്.അവര്‍ക്കുമില്ലേ അവകാശങ്ങള്‍?
അവരും മനുഷ്യരല്ലേ?
നമ്മള്‍ വീടകങ്ങള്‍ മോടി കൂട്ടുമ്പോള്‍, വീട് പോയിട്ട്, ജന്മനാട് പോലും നഷ്ടപ്പെട്ടവര്‍ ഈ ലോകത്തു ണ്ടെന്നുള്ള കയ്ക്കുന്ന സത്യങ്ങള്‍ നമ്മുടെ വിദൂര ചിന്തകളില്‍ പോലും കടന്നു വരുന്നില്ല.
എങ്ങിനെയായിരിക്കും അവരുടെ new year celebration?

ഏത് നിമിഷവും നിലച്ചേക്കാവുന്ന,നിന്നുപോയാല്‍ തിരിച്ചുവരാത്ത ഒരു മിടിപ്പിന്റെ ബലത്തിലാണ് നമ്മളിവിടെ അഹങ്കരിച്ച്‌ മസിലുപിടിച്ചു നടക്കുന്നത്.
ഒരു പുഞ്ചിരിപോലും ഔദാര്യമായി കാണാനാണ് നമുക്കിഷ്ടം..

സാമ്രാജ്യങ്ങള്‍ വെട്ടിപ്പിടിക്കുമ്പോള്‍,അധിനിവേശങ്ങള്‍ നടത്തുമ്പോള്‍ നമ്മള്‍ കാണാതെ പോകുന്ന ഒന്നാണ് അതിനിരയായവന്റെ വേദന.
ആരാണ് നമുക്ക് ഇതിനൊക്കെ അധികാരം തന്നത് ?
വരദാനമായി കിട്ടിയ ഈ ജീവിതം നമുക്ക് സ്നേഹിച്ചും സഹകരിച്ചും കഴിഞ്ഞു കൂടെ?

ആഗോളതാപനം,സാമ്പത്തികമാന്ദ്യം,തീവ്രവാദം തുടങ്ങിയ കടുകട്ടി പ്രശ്നങ്ങള്‍ പരിഹാരമില്ലാതെ കിടക്കുമ്പോഴും നമ്മള്‍ കേള്‍ക്കുന്നത് കോടികളുടെ അഴിമതിക്കഥകളാണ്..
വീണ വായിക്കുന്ന നീറോമാര്‍ ഇപ്പോഴും സജീവമാണ് എന്നല്ലേ ഇതിനര്‍ത്ഥം?

ഇതിനിടയിലും പ്രതീക്ഷിച്ചുപോകുന്നു സ്വാര്‍ഥതയില്ലാത്ത,യുദ്ധങ്ങളില്ലാത്ത,അസൂയയില്ലാത്ത ഒരു നവലോകം നമുക്ക് സൃഷ്ടിക്കാമെന്ന്..സ്നേഹമായിരിക്കട്ടെ അതിന്റെ ചേരുവ.

ഇപ്പോള്‍ കിട്ടിയ ഒരു fwd msg.അവസരോചിതമായതിനാല്‍ ഇവിടെ ചേര്‍ക്കുന്നു.
"Hurting someone is as easy as cutting a tree,
but making someone happy is like growing a tree.
It takes a lot of time.So do not hurt anyone."

ഇതായിരിക്കട്ടെ നമ്മുടെ new year resolution.
എല്ലാ ബൂലോകവാസികള്‍ക്കും ഹൃദയം നിറഞ്ഞ പുതുവത്സരാശംസകള്‍..

നമുക്ക് സൈബര്‍ സ്പേസുകളില്‍ ഒത്തു കൂടാം

കൂടുമ്പോള്‍ ഇമ്പം നല്‍കുന്നത് എന്നാണ് കുടുംബത്തിന്റെ ഒരു നിര്‍വചനം.കൂട്ട് കുടുംബമാണെങ്കിലോ, ഇമ്പമിത്തിരി കൂടും അല്ലെ?

കൂട്ടുകുടുംബ വ്യവസ്ഥയൊക്കെ മാഞ്ഞുപോയ നന്മകളില്‍ ഒന്നായി മാറിയിരിക്കുന്നു.ഇന്നത്തെ ചുറ്റുപാടില്‍ അതൊന്നും പ്രായോഗികവുമല്ല.

എങ്കിലും ചില സ്ഥല ങ്ങളില്‍ അതിനു പകരം ഒരു തറവാട് പൊളിച്ചിടത്ത് അവിടെയുള്ളവരൊക്കെ അടുത്തടുത്ത് വീടുകള്‍ വെച്ച് താമസിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടുണ്ട്.
എനിക്കെന്നും അസൂയ തോന്നിയിട്ടുള്ള ഒരു കാഴ്ചയാണത് .ഒറ്റയ്ക്ക് വളര്‍ന്നതിനാല്‍ ഇപ്പോഴും കൂട്ടായ്മകള്‍ കാണുമ്പോള്‍ എന്‍റെ മനസ്സ് ചാടും..

കല്യാണം കഴിഞ്ഞ സമയത്ത് എന്‍റെ ഭര്‍ത്താവിന്‍റെ വീട് വലിയൊരു കൂട്ട് കുടുംബമായിരുന്നു.അവിടുത്തെ ഓരോ നേരങ്ങളും ഞാന്‍ ഇപ്പോഴും മനസ്സിലിട്ടു നുണയാറുണ്ട്..

അഞ്ചെട്ട് യുണിഫോമുകളില്‍ വിവിധ സ്കൂളുകളിലേക്ക് പോകുന്ന കുട്ടികളുടെ ബഹളം കൊണ്ട് ശബ്ദമുഖരിതമായ പ്രഭാതങ്ങള്‍..
ഉച്ചനേരങ്ങളില്‍ പ്രവാസികളായ ഭര്‍ത്താക്കന്മാരുടെ കത്തിന് വേണ്ടി പോസ്റ്റ്‌മാനെയും കാത്തു നില്‍ക്കുന്ന പെണ്ണുങ്ങളുടെ വലിയൊരു ടീം ഉണ്ടാവും കോലായില്‍..
ഞങ്ങള്‍ ടീനേജേഴ്സ് ചറപറ കൂടി വേറൊരു ഭാഗത്ത്‌..
സായാഹ്നങ്ങളായിരുന്നു ഏറ്റവും മനോഹരം..
ഇന്നതൊക്കെ കാണാക്കാഴ്ചകളാണ്

കൂട്ടുകൂടി ജീവിക്കുന്നിടത്ത് വാര്‍ധക്യം ഒരു ശാപമാകില്ല,ഒറ്റപ്പെടല്‍ ഒരു വേദനയാകില്ല.
കുടുംബത്തിന്റെ സ്നേഹത്തണലില്‍ നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ എല്ലാചൂടും തണുത്തു പോകും..ഒരുപാട് നൊമ്പരങ്ങള്‍ പരസ്പരം പങ്ക് വെച്ച് ഇല്ലാതാകും.

എന്റെയൊരു നാട്ടുകാരി,ധനികയാണ്.കൂട്ടിന് ധനികരുടെ അസുഖങ്ങള്‍ മാത്രം.മക്കളൊക്കെ ചിറകു വിരിച്ചു പറന്ന് പോയതിന് ശേഷം കടുത്ത ഏകാന്തത സഹിക്ക വയ്യാഞ്ഞ് പ്രാരാബ്ധക്കാരിയായ സഹോദരിയുടെ അടുത്തേക്ക് വിരുന്നു പോയി. "എനിക്ക് അവളുടെ കൂടെയിരുന്നു കുറച്ചു ചിരിക്കുകയെങ്കിലും ചെയ്യാലോ"എന്നായിരുന്നു അവരുടെ ആത്മഗതം..
സാമ്പത്തിക സുസ്ഥിതി കൊണ്ട് മാത്രം മാനസിക സ്വാസ്ഥ്യം കൈവരിക്കാന്‍ കഴിയില്ലല്ലോ..

നമ്മുടെ പൂര്‍വ്വികര്‍ ആകാശത്തോളം വിശാലമായ മനസ്സുള്ളവരായിരുന്നു.
വറ്റാത്ത ഉറവയുള്ള ഒരു സ്നേഹക്കിണര്‍ അവരുടെ ഉള്ളിലുണ്ടായിരുന്നു.
ആ കണ്ണുകളിലെ കാരുണ്യക്കടലില്‍ കഴുകിയാല്‍ തീരാത്ത സങ്കടങ്ങള്‍ അന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല..

ഇന്ന് നമ്മള്‍ "എന്നെ തൊടല്ലേ,ഞാന്‍ തോടൂല്ലേ..."എന്ന മട്ടിലങ്ങനെ പോകുന്നു.നമുക്ക് കൂടാന്‍ സോഷ്യല്‍ നെറ്റ്‌വര്‍ക്ക്കളുണ്ട്,സംവദിക്കാന്‍ ബ്ലോഗ്ഗറുണ്ട്..
ഇവിടെ നമ്മള്‍ സംതൃപ്തര്‍!
ആണോ?

മനസ്സ് നിറയെ മക്ക

"ലബ്ബൈക്കല്ലാഹുമ്മ ലബ്ബൈക്ക്
ലബ്ബൈക്ക ലാ ശരീക്ക ലക്ക ലബ്ബൈക്ക്
ഇന്നല്‍ ഹംദ,വന്നിഅമത്ത ലക വല്‍ മുല്‍ക്ക്
ലാ ശരീക്ക ലക്ക..."
(അല്ലാഹുവേ,ഞാനിതാ നിന്റെ വിളിക്ക് ഉത്തരം ഉത്തരം ചെയ്തിരിക്കുന്നു.
ഞാനിതാ ഉത്തരം ചെയ്തിരിക്കുന്നു.
നിനക്ക് ഒരു പങ്കുകാരനുമില്ല.
ഞാനിതാ ഉത്തരം ചെയ്തിരിക്കുന്നു.
സര്‍വ സ്തുതിയും നിനക്ക് അവകാശപ്പെട്ടതാണ്.
എല്ലാ അനുഗ്രഹവും നിന്റെതാണ്.
എല്ലാ അധികാരവും നിനക്ക് മാത്രമാണ്.
നിനക്ക് ഒരു പങ്കുകാരനുമില്ല.)

ഒരു സ്വപ്ന സാക്ഷാല്‍ക്കാരമായ ഹജ്ജ് യാത്രയുടെ സ്പന്ദിക്കുന്ന സ്മരണകള്‍ ഇന്നും എന്‍റെ മനസ്സ് നിറയെ പച്ചപിടിച്ച് കിടപ്പുണ്ട്.ഒരിക്കലും കരിഞ്ഞു പോകാത്ത വിധം..
ഇപ്പോള്‍ ഹജ്ജ് അടുത്തപ്പോള്‍ എനിക്കതാരോടെങ്കിലും പറയാതെ വയ്യ..

കഅബ നേരില്‍ കണ്ടപ്പോള്‍ സന്തോഷം കൊണ്ടെന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു പോയി..
ഏതൊരു ബിന്ദുവിലേക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞാണോ ഞാന്‍ അഞ്ചു നേരം നമസ്കരിക്കുന്നത്,അത് ഇതാ എന്‍റെ കണ്മുന്നില്‍!
ഞാനടക്കമുള്ള ജനലക്ഷങ്ങള്‍ അതിനെ തവാഫ് (പ്രദക്ഷിണം)ചെയ്യുകയാണ്.സൂര്യന് ചുറ്റും ഭൂമി എന്നപോലെ,ആന്റിക്ലോക്ക് വൈസ് ആയി..
ആ പ്രവാഹത്തില്‍ ഈ ഞാനും സ്വയം അലിഞ്ഞില്ലാതാകുന്നത്‌ പോലെ തോന്നി..
നമ്മുടെ എല്ലാ അഹംഭാവങ്ങളും അവിടെ ഉരുകിപ്പോകും..സൂര്യകിരണമേറ്റ മഞ്ഞുകട്ട ഉരുകും പോലെ..

മരുഭൂമിയിലെ നിലയ്ക്കാത്ത ഉറവയായ സംസം കൊണ്ട് ഇന്നും ലക്ഷോപലക്ഷം ജനങ്ങള്‍ ദാഹം ശമിപ്പിക്കുന്നു.
സഫാ മര്‍വാ കുന്നുകള്‍ക്കിടയില്‍ കൂടി നടക്കുമ്പോള്‍ നമ്മളാഗ്രഹിച്ച് പോകും..ഇസ്മായീലിനെ പ്പോലൊരു സന്തതിയാകാന്‍..ഹാജറയെപ്പോലൊരു മഹതിയാകാന്‍..

പിന്നീട് അറഫയിലും മുസ്ദലിഫയിലുമെല്ലാം സ്വയം നഷ്ടപ്പെട്ട നാളുകളായിരുന്നു.പ്രാര്‍ത്ഥനകളില്‍ മുഴുകി,പാപങ്ങള്‍ കഴുകി,പശ്ചാത്താപത്തിന്റെ രാപ്പകലുകള്‍..
വിശാലമായ മുസ്ദലിഫാ മൈതാനത്ത് വെറും കിടക്കവിരി മാത്രം വിരിച്ച് നക്ഷത്രങ്ങള്‍ നോക്കി കിടന്നത് ഒരപൂര്‍വ അനുഭവമായിരുന്നു.ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സുഖദായകമായ ഒരുറക്കമായിരുന്നു അന്നെനിക്ക് കിട്ടിയത്.
ജംറയിലെ കല്ലേറില്‍ ഉള്ളിലെ പിശാചുക്കളെ എറിഞ്ഞ് ഓടിക്കുകയായിരുന്നു.

തമ്പുകളുടെ നഗരിയായ മിനയില്‍ താമസിക്കുമ്പോള്‍ ഒരു നിമിഷം ഞാന്‍ ലോകത്തിന്റെ നാനാ ഭാഗങ്ങളിലുമുള്ള അഭയാര്‍ഥികളെപ്പറ്റി ചിന്തിച്ചു പോയി..

എത്ര കോടീശ്വരനാണെങ്കിലും ഹജ്ജിനു പോയാല്‍ ടെന്റില്‍ താമസിച്ചേ പറ്റൂ.
സൗദി രാജാവും,നാട്ടിന്‍പുറത്തെ ഏറ്റവും സാധാരണക്കാരനും ഹജ്ജ് വേളയില്‍ ധരിക്കുന്നത് ഒരേ പോലത്തെ വസ്ത്രങ്ങള്‍ ,ചെയ്യേണ്ടത് ഒരേ കര്‍മങ്ങള്‍.അവിടെ രാജാവോ , പ്രജയോ ഇല്ല.എല്ലാവരും ദൈവത്തിന്റെ അതിഥികള്‍ മാത്രം..

ഇസ്ലാം വിഭാവനം ചെയ്യുന്ന സമത്വത്തിന്റെയും സമഭാവനയുടെയും ഒരു പ്രായോഗിക ചിത്രമാണ് ഹജ്ജ്.

ആറ് നാട്ടില്‍ നൂറു ഭാഷ!

"ബേം ബേം കീ കീ ബൂം ബൂം.."
ഇത് വായിച്ചിട്ടെന്ത് തോന്നുന്നു?
പേടിക്കേണ്ട,തലശ്ശേരി-മാഹി ഭാഗങ്ങളില്‍ സാധാരണയായി കേട്ട് വരാറുള്ള ഒരു സംഭാഷണ ശകലമാണിത്.
വേഗം വേഗം ഇറങ്ങ് അല്ലെങ്കില്‍ വീഴും എന്നാണു ഇതിന്റെ വിവക്ഷ.

ഇങ്ങിനെ കാസര്‍കോട്‌ മുതല്‍ കന്യാകുമാരി വരെയുള്ള ഭാഗങ്ങളിലെ നാടന്‍ ഭാഷ എടുത്തു നോക്കിയാല്‍ ചിരിക്കാനും ചിന്തിക്കാനുമുള്ള വകുപ്പുകള്‍ ഏറെ കാണാം.

'എണേ' എന്ന വിളി തലശ്ശേരി മാഹി പ്രദേശത്ത് മാത്രമുള്ളതാണെങ്കിലും എം.മുകുന്ദന്റെ നോവലുകളില്‍ കൂടി അത് കേരളമാകെ കേട്ടിരിക്കുന്നു.
ഞങ്ങള്‍ ആരെയെങ്കിലും എണേ എന്ന് വിളിക്കുന്നുണ്ടെങ്കില്‍ അതിനര്‍ത്ഥം അവരോടു ഒരിത്തിരി സ്നേഹം ഒരിത്തിരി സ്വാതന്ത്ര്യം ഒക്കെ കൂടുതലുണ്ട് എന്നാണ്.

തിരുവനന്തപുരത്തുകാര്‍ പെണ്‍കുട്ടിയെ മോനെ എന്നും,ഒറ്റക്കിരിക്കുന്ന കുട്ടിയെ നോക്കി 'വാടാ മക്കളെ' എന്നുമൊക്കെ വിളിക്കുന്നത്‌ കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ കണ്ണൂര്‍ ജില്ലക്കാര്‍ പൊട്ടിച്ചിരിക്കും..
സുരാജ് വെഞ്ഞാറമൂടിന്റെ രസികന്‍ വര്‍ത്താനം തന്നെ അതിനൊരുദാഹരണം ആണല്ലോ.

എന്‍റെ ഇക്കാക്ക കുട്ടിയായിരുന്ന സമയത്ത്,വീട്ടില്‍ വന്ന കൊയിലാണ്ടിക്കാരനായ ഒരു ബന്ധു "അന്റെ ബാപ്പാന്റെ പെരെന്താന്നു"(നിന്റെ ബാപ്പാന്റെ) ചോദിച്ചപ്പോള്‍ " "ഇങ്ങളെ ബാപ്പാന്റെ പേര് അനക്കറീല"(നിങ്ങളെ ബാപ്പാന്റെ പേര് എനിക്കറിയില്ല) എന്ന് നിഷ്കളങ്കമായി മറുപടി കൊടുത്തു!
ദേശം മാറുമ്പോള്‍ ഉള്ള ഭാഷയുടെ ഒരു കളി..

ഞങ്ങള്‍ വടക്കരുടെ "കച്ചറ ചാടല്‍" കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ തെക്കര്‍ പരിഹസിക്കും.കാരണം അവര്‍ക്ക് ചാട്ടം jumping മാത്രമാണ്..
ഇങ്ങനെ എന്തെല്ലാം രസകരമായ കാര്യങ്ങള്‍..

മുസ്ലിംകള്‍ക്കിടയില്‍ ഉപ്പാന്റെ പെങ്ങള്‍ കോഴിക്കോട്ടുകാര്‍ക്ക് 'അമ്മായിയും',ഞങ്ങള്‍ക്ക് 'ഉപ്പീത്തയും',കണ്ണൂര്‍ക്കാര്‍ക്ക് 'പെറ്റാച്ചയും' ആണ്‌.ഇപ്പോള്‍ ചില പരിഷ്ക്കാരിപ്പെങ്കുട്ടികള്‍ "ഭാഭി' 'ദീദി'
bua ഇങ്ങനെയുള്ള ഹിന്ദി വാക്കുകള്‍ കൊണ്ട് വന്നിട്ടുണ്ട്.
എന്‍റെ ആങ്ങളയുടെ മകള്‍ 'ഹലോ ബുആജീ' എന്ന് സ്ക്രാപ്പ് അയച്ചത് കണ്ടപ്പോള്‍ സ്വകാര്യമായി ഞാനും അതാസ്വദിക്കുകയാണ്!!

ഞാന്‍ കാണാത്ത നാട്ടുകാരുടെ കേള്‍ക്കാത്ത പ്രയോഗങ്ങള്‍ ബൂലോകത്ത് നിന്നും കേള്‍ക്കാനാഗ്രഹമുണ്ട്.

സര്‍വോപരി എല്ലാ ഭാഷാപ്രയോഗങ്ങളുടെയും ഒരു ജുഗല്‍ബന്ധിയല്ലേ നമ്മുടെ ഈ ബൂലോകം?

ഒരു വട്ടം കൂടിയാ...

ആമുഖമായി ഒരു കാര്യം പറയട്ടെ,ബ്ലോഗിങ്ങ് തുടങ്ങിയ ആദ്യനാളുകളില്‍ എഴുതിയ ഒരു പോസ്റ്റ്‌ ആണിത്.എനിക്കേറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ടതും.പക്ഷെ, followers ഇല്ലായിരുന്നതിനാല്‍ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടില്ല.അതിനാല്‍ repost ചെയ്യുകയാണ്.വായനക്കാര്‍ പരിഭവിക്കില്ലെന്ന് കരുതട്ടെ..

***************************************************

ഇന്ന് സ്കൂള്‍ തുറന്നു..രണ്ടു മാസത്തെ അലസമായ ലൈഫ് സ്റ്റയിലിനു വിട.ഇനി തിര തിരക്കിട്ട പ്രഭാത പരിപാടികള്‍ വീണ്ടും തുടങ്ങുകയായി..
കുട്ടികള്‍ സ്കൂളിലേക്ക് പോകുന്നത് കാണുമ്പോള്‍ എന്‍റെ ചെറുപ്പ കാലവും സ്കൂള്‍ ജീവിതവുമൊക്കെ മനസ്സിലേക്ക് ഓടിയെത്തുകയാണ്.എന്ത് രസമായിരുന്നു..പുതിയ ബുക്കിന്റെ മണം ഇപ്പോഴും എന്നെ ആ സുന്ദരമായ കാലത്തിലേക്ക് കൊണ്ട് പോകാറുണ്ട്..
വീട്ടില്‍ ഒറ്റക്കായതിനാല്‍ അവധി ദിവസങ്ങളോട് എനിക്ക് വെറുപ്പായിരുന്നു.അത് പോലെ മഴക്കാലത്തെയും..
ഇടവഴിയും,തോടും ഒക്കെ നിറഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ ഉമ്മ അവധി പ്രഖ്യാപിക്കുകയായി.അതിനാല്‍ രാവിലെ എണീറ്റ ഉടനെ ആകാശം നോക്കലായിരുന്നു ഒന്നാമത്തെ പണി..

സ്കൂളില്‍ പോയാലോ..,രസത്തോട് രസം.എപ്പോഴും കഥ പറഞ്ഞു തരുന്ന ഖാദര്‍ മാഷ്,ദേഷ്യം എന്താണെന്ന് അറിഞ്ഞു കൂടാത്ത ജോയ് മാഷ്,സ്നേഹത്തിന്റെ മൂര്‍ത്തീഭാവമായിരുന്ന കുഞ്ഞിരാമന്‍ മാഷ്‌,എല്ലാ കുട്ടികളെയും സ്വന്തം മക്കളായി കരുതിയ നാരായണി ടീച്ചര്‍..ഇവരെയൊക്കെപ്പറ്റിയുള്ള സ്മരണകള്‍ മായ്ച്ചാലും മായാത്തവിധം മനസ്സിന്‍റെ അടിത്തട്ടില്‍ പതിഞ്ഞു കിടപ്പാണ് ഇപ്പോഴും..
എന്നെ കഥ മാഷ്‌ എന്ന് വിളിച്ചോ എന്നായിരുന്നു സ്നേഹമയനായിരുന്ന ഖാദര്‍ മാഷ് പറയാറ്.

തീര്‍ത്താല്‍ തീരാത്ത ഹോം വര്‍ക്കോ,ഭാരമേറിയ സിലബസ്സോ ഇല്ലാതിരുന്ന ഒരു കാലം.പരസ്പരം സ്നേഹിച്ചും,ബഹുമാനിച്ചും കഴിഞ്ഞിരുന്ന അധ്യാപകരും വിദ്യാര്‍ത്ഥികളും.

ഇപ്പോഴത്തെ കുട്ടികളും അധ്യാപകരും തമ്മില്‍ അങ്ങിനെയൊരു നല്ല ബന്ധം ഉണ്ടോ എന്ന് സംശയമാണ്.
അക്ബര്‍ കക്കട്ടില്‍ എഴുതിയത് ഓര്‍ക്കുന്നു .തനിച്ചിരുന്ന് പുകവലിക്കുന്നത് കണ്ട വിദ്യാര്‍ഥിയെ യുവതിയായ ടീച്ചര്‍ ഉപദേശിച്ചപ്പോള്‍ ആ കുട്ടി പറഞ്ഞത്രേ..''ടീച്ചറെ,നിങ്ങളെയും എന്നെയും ഇവിടെ ഒന്നിച്ചു കണ്ടാല്‍ ആരെങ്കിലും സംശയിക്കും..!''
ഇതാണ് ഇന്നത്തെ ടീച്ചറും കുട്ടികളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം.